Η αρχή της Άνοιξης και το τέλος του Χειμώνα & Τα δικά μου νέα!

Πριν μερικές εβδομάδες πήγα και αγόρασα ένα τετράδιο με σκληρό εξώφυλλο. Αμέσως μόλις γύρισα σπίτι άρχισα να γράφω μία ιστορία. ΜΕΓΑΛΗ ιστορία. Βέβαια, δεν την έχω τελειώσει ακόμα, του χρόνου τέτοια εποχή θα γίνει μάλλον (σοβαρά μιλάω) αλλά δεν πειράζει. Αποφάσισα να σας δώσω όμως να διαβάσετε την αρχή και άμα σας αρέσει θα σας βάλω και την συνέχεια (τουλάχιστον αυτά που έχω γράψει μέχρι τώρα).

Η αρχή της Άνοιξης και το τέλος του Χειμώνα

1 Ιανουαρίου

    Είμαι η Λίζα και το μέρος όπου μένω ονομάζεται “ορφανοτροφείο”. Εκεί ζουν παιδιά τα οποία δεν έχουν γονείς. Για να πω όμως την αλήθεια εγώ δεν ξέρω πως ήρθα εδώ. Απλώς από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βρίσκομαι σ' αυτό το μέρος. Πριν μερικές ημέρες, έκλεισα τα 9 και είμαι πολύ χαρούμενη. Ήμουν δηλαδή μέχρι που έμαθα για τον μπαμπά μου. Να τι έγινε: Την ημέρα των γενεθλίων μου, την ημέρα δηλαδή που ήρθα στο ορφανοτροφείο, ρώτησα την κυρία Αικατερίνη (την διευθύντρια του ορφανοτροφείου) που είναι οι γονείς μου. Στην αρχή δε μου απάντησε όμως μετά με πήρε στο γραφείο της και μου είπε πως πλέον με θεωρούσε αρκετά μεγάλη και ώριμη για να μου πει ποιοι είναι οι γονείς μου. 

<<Λίζα, κορίτσι μου, για την μητέρα σου δεν ξέρω, μπορεί να έχει...Πεθάνει... Εδώ όμως σε έφερε ο πατέρας σου όταν ήσουν τόσο δα μωράκι. Απ' ότι ξέρω, τώρα βρίσκεται στην Γαλλία, σε μια πόλη κοντά στο Παρίσι.>>, μου είπε ενώ εγώ την άκουγα προσεκτικά.

<<Και...Αφού έχω μπαμπά γιατί είμαι εδώ;>>, ρώτησα όλο απορία. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί βρίσκομαι σε ένα μέρος γεμάτο παιδιά χωρίς γονείς ενώ είχα πατέρα! Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο και η κυρία Αικατερίνη το σήκωσε κάνοντάς μου νόημα να φύγω.

    Τις επόμενες ώρες τις πέρασα καταστρώνοντας το σχέδιό μου: Θα έμπαινα κρυφά σε ένα πλοίο που θα είχε προορισμό την Γαλλία κι όταν έφτανα εκεί, θα πήγαινα με το τρένο(πάλι κρυφά) στο Παρίσι. Όλα φαίνονταν υπέροχα και ήμουνα σίγουρη πως θα τα καταφέρω και θα φτάσω στον μπαμπά μου!

   

Μια που τελείωσα με τις ιστορίες θα ήθελα να σας πω πως πήρα μία σοβαρή (για μένα) απόφαση. Έφυγα από την παρέα των κοριτσιών, τώρα θα βρω άλλη παρέα ή θα κάθομαι μόνη μου. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ! Συνέχεια μαλώνουμε και κατά τη γνώμη κάποιων κοριτσιών φταίω περισσότερο από όλες εγώ. Επειδή, μπορεί να είναι αλήθεια και να μην το έχω καταλάβει αποφάσισα να φύγω από την παρέα και να κάνω μια νέα αρχή. Έτσι θα βρούμε όλες την ησυχία μας και δεν θα μαλώνουν τα κορίτσια εξ αιτίας μου. Λυπάμαι πολύ για τα πράγματα που έκανα και τις πλήγωσαν. 

Από 'δω και πέρα αρχίζω μια νέα ζωή. Αυτό το βιντεάκι το αφιερώνω σ' αυτές:

Και αυτό το αφιερώνω... Σε όλους εσάς και κυρίως στον εαυτό μου, αυτό το τραγούδι συμβολίζει τη νέα αρχή μου:

Γιάνκα χορεύουμε τώρα όλοι παρέα!!!!!!!!

Γιάνκα χορεύει τώρα όλη η παρέα, γιάνκα χορεύουν όλοι στη γραμμή, έλα κι εσύ μαζί περνάμε ωραία μπρος, πίσω, one, two, three! Γιάνκα χορεύουμε αγόρια κορίτσια, γιάνκα χορεύουμε όλοι στο ρυθμό, θα ξεφαντώσουμε ετούτη τη νύχτα με τον πιο τρελό χορό! Γιάνκα χορεύουμε όλοι μαζί, χορέψτε με κέφι ως το πρωί! Γιάνκα στη γραμμή και κανείς μην κοιμηθεί!!! Γιάνκα χορεύει τώρα όλη η παρέα, γιάνκα χορεύουν όλοι στη γραμμή, έλα κι εσύ μαζί περνάμε ωραία, μπρος, πίσω, one, two, three! Λαλαλαλαλαλαλα λαλαλαλα λα-λα- λαλαλα! Γιάνκα, γιάνκα όλοι μαζί, χορέψτε με κέφι ως το πρωί και κανείς μην κοιμηθεί!

Γιουχούύύύύύύύύύύύύ!!!!!! Ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!! ΞΑΝΑΓΙΟΝΙΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!! ΤΩΡΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΠΟΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ! You'd better not cry... Οοο σηγγνώμη! Και τα τραγούδια μπέρδεψα! ΑΛΛΑ ΧΙΟΝΙΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥΥΥΥΥΥ!!!!!! ΤΟ ΣΤΡΩΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ! ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!

Χιονάκι μου καλό, πόσο πολύ σε αγαπώώώώώώ!!!!!!!!!!!

Κρύο, κρύο, κρύο, κρύοοο και προβλήματα, προβλήματα, προβλήματααα!!!!!

Το πιστεύετε; Ακόμα και στην ΚΟΜΟΤΗΝΗ που ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ δεν έχει κρύο και δεν στρώνει το χιόνι, αύριο το πρωί στις 8:00 θα έχει -8 βαθμούς! Αύριο σχολείο θα πάμε απ' τις 10:00 και θα είμαστε ή μέχρι τις 2:00 (κανονικά) ή μέχρι τις 3:00 (γκρρρ). Σήμερα το πρωί που βγήκα έξω, σε μόλις 5 λεπτά πάγωσαν τα αυτιά μου σε σημείο που δεν τα ένιωθα. Ύστερα ακολούθησαν  και η μύτη με τα χέρια μου.
ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΟΛΟΣ κυριολεκτικά!
Τέλος πάντων, συγγνώμη που το σαββατοκύριακο δεν μπήκα καθόλου όμως είχα άλλα προβλήματα, με τις φίλες μου. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα μόνο θέλω να τους πω το εξής σ' αυτές και σε όλους εσάς:
Ας κοιτάξουμε μέσα μας, στην ψυχή μας...Ξεφυλλίζοντας την δικιά μας ιστορία, το δικό μας κουβάρι της ζωής, μιας ζωής που δεν στρώνεται με ροδοπέταλα... Γεμάτη σκέψεις, ανησυχίες, όνειρα...Με τα μάτια της ψυχής ας φέρουμε στη σκέψη μας τους ανθρώπους εκείνους που μας στάθηκαν και αν εμείς οι ΙΔΙΟΙ τους αφήσουμε θα ξανασταθούν πλάι μας...
Οι φίλοι, είναι σαν το αλάτι, χωρίς αυτούς η ζωή μας είναι άνοστη γι' αυτό ας μην τους διώχνουμε... Οι φίλοι είναι κάτι σαν τον φύλακα άγγελό μας, που, σιωπηλοί ακολουθούν τα όνειρά μας, τα θέλω μας, τις προσδοκίες  μας... Αν τους αφήσουμε, θα διώξουν τη μοναξιά μας, θα μας απλώσουν το χέρι, θα μας δώσουν την καρδιά τους, θα φωτίσουν τη ζωή μας... Αν τους αφήσουμε δίπλα μας, θα αποκτήσουμε μια φιλία ανεξίτηλη στο χρόνο! Γι' αυτό, για να μην είμαστε μόνοι μας, ας κοιτάξουμε μέσα απ' τα μάτια των άλλων, ας δούμε σε τι έχουμε φταίξει κι εμείς, ας μην διώχνουμε άλλο τους φίλους μας, ας μην απομονωνόμαστε... Γιατί, αν ποτέ μείνουμε μόνοι μας... Τότε το φταίξιμο θα είναι μόνο ΔΙΚΟ μας...


Αύριο το πρωί θα σας επισκεφτώ φίλοι μου, τα λέμε!

Αφιερωμένο με αγάπη...

Αυτή την ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω σε μια κυρία που γνώρισα μέσα από την λεγόμενη "μπλογκογειτονιά". Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, με πολύ αληθινά συναισθήματα και γεμάτες αγάπη πράξεις. Ιδιαίτερα μου αρέσει ο τρόπος που εκφράζετε, γράφοντας. Νομίζω, έχει γίνει ένας τρόπος έκφρασης και για μένα οπότε έχουμε και κάτι κοινό.
Κυρία Ροδούλα, ξέρω ότι χάσατε πρόσφατα τον πατέρα σας όμως μην ανησυχείτε. Πάντα θα είναι μέσα στην καρδιά σας και πάντα θα ζει μέσα από 'σας! Σας αφιερώνω και ένα τραγούδι (θέλω να δείτε και το βίντεο):

Θέλω επίσης να ζητήσω συγγνώμη που δεν έχω χρόνο να βάζω αναρτήσεις και να σας επισκέπτομαι τελευταία, αλλά έχω πολύ διάβασμα...

Μια ωραία μέρα...

Σήμερα είναι Κυριάκη, μια υπέροχη μέρα! Όχι, δεν είναι για όλους υπέροχη, είναι υπέροχη μόνο για μένα. Είναι υπέροχη γιατί εγώ αποφάσισα σήμερα να περάσω ωραία! Κανείς δεν μπορεί να μου χαλάσει τη μέρα εκτός από μένα. Και εξ άλλου, γιατί να μην περάσω μία όμορφη Κυριακή; Γιατί να μην περάσω μία υπέροχη εβδομάδα, έναν υπέροχο μήνα; Και θα το κάνω, ξέρετε γιατί; Γιατί...

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!

Ανάρτηση χωρίς τίτλο

Αλήθεια, παράξενο πράγμα είναι οι άνθρωποι. Μερικοί είναι κακοί, άλλοι είναι καλοί, μερικοί είναι ψηλοί άλλοι κοντοί... Όμως έχουμε όλοι κάτι κοινό μεταξύ μας, κάτι που μας ενώνει: Κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Μερικές φορές όμως, πρέπει να κάνουμε πέρα τον εγωισμό μας και να ακούμε τις γνώμες των άλλων. Πρέπει να είμαστε δίκαιοι και να αγαπάμε τους άλλους, να έχουμε τη δύναμη να συγχωρούμε. Γιατί όταν θυμώνουμε για κάτι που έχει γίνει παλιά... Τότε πληγώνουμε και εμάς τους ίδιους αλλά και τους συνανθρώπους μας. Και σας ρωτώ λοιπόν, γιατί πρέπει να πληγώνουμε; Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε όλοι καλά κι αγαπημένοι; Γιατί πρέπει να κάνουμε εμείς οι ΙΔΙΟΙ την ζωή μας δύσκολη; Γιατί ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί; Γιατί δεν κρατάμε από το παρελθόν μόνο τις καλές αναμνήσεις και δεν ξεχνάμε τα άσχημα; Γιατί όταν μας ζητάνε συγγνώμη δεν τη δεχόμαστε; Γιατί πάντα θέλουμε ότι άσχημο το έχουμε περάσει, να το περάσουν και οι άλλοι; Γιατί θέλουμε να εκδικούμαστε τους άλλους αφού ξέρουμε πως η εκδίκηση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ λύση για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και πως ποτέ δεν θα προχωρήσουμε μπροστά μ' αυτό που κάνουμε; Γιατί πάντα πρέπει να γίνεται το δικό μας ο κόσμος να χαλάσει; Γιατί ποτέ δεν καταδεχόμαστε να λύσουμε το πρόβλημα μας με ώριμο τρόπο; Γιατί πρέπει να φερόμαστε σαν μωρά; Γιατί ποτέ δεν μαθαίνουμε απ' τα λάθη μας; Γιατί πάντα σκεφτόμαστε για τα πράγματα που ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ και όχι αυτά που ΕΜΕΙΣ έχουμε κάνει στους άλλους; ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ;

Γιατί πρέπει ρε παιδί μου, πάντα κάποιος να είναι μόνος του αφού ξέρουμε ότι αυτό μας πληγώνει; Δεν μπορούμε να είμαστε ΟΛΟΙ φίλοι; Δεν μπορούμε να βάλουμε κάτω το εγώ μας και να κοιτάξουμε επιτέλους το μέλλον; Γιατί να κολλάμε στο παρελθόν και συγκεκριμένα στις αναμνήσεις που πληγώνουν; Όταν ζητάμε συγγνώμη ή συγχωρούμε, πρέπει να το ΕΝΝΟΟΥΜΕ. Πρέπει να σκεφτόμαστε και λίγο πώς οι άλλοι το έκαναν, πώς ξέχασαν αυτά που τους κάναμε; Έστω κι αν είμαστε βαθιά πληγωμένοι πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά δυναμικά γιατί... Όταν υπάρχει θέληση, πάντα υπάρχει ελπίδα. Ξέρω πως, κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας φίλος και για μένα, άνθρωπός που μ' αγαπά και με καταλαβαίνει. Σκεφτείτε το κι εσείς. Και... Στο κάτω, κάτω πού ξέρετε ότι δεν τον έχετε βρει ήδη; Από 'δω και πέρα προσπαθήστε να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι. Να συγχωρείτε τους συνανθρώπους σας, να ζητάτε συγγνώμη, να μην είστε πεισματάριδες, να αγαπάτε τους γύρω σας, να ξεχνάτε τα κακά, να μαθαίνετε απ' τα λάθη σας και πάνω απ' όλα να μην βρίσκεται λύση στην εκδίκηση, γιατί αυτή μας κάνει μόνο κακό και ποτέ καλό....

Γιουπίίίίίίίίίίίίίίίί!

Ναιιιιι! Γουστάρω να χορεύω, γουστάρω να χορεύω, γουστάρω να χορεύω, γουστάρεις; ΓΟΥΣΤΑΡΕ!!!!!!!!!!!! Στις αυλές μας πέφτει χιόνι, τραλαλαλά λαλαλά!!!!! I LOVE WINTER VERY, VERY MUCH!!! Χιόνι στην Κομοτηνή, ολέ!!! Κλειστά σχολεία λόγο πάγου, ολέ!!!

You are my number one, ολέ!!!!!!!!!!!!!!!

Ναιιιιι!!!! ΓΙΟΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! ΧΙΟΝΙΣΕΕΕΕΕΕΕΕ! ΟΛΗ Η ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!! ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΧΟΛΕΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!! ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!

ΔΕΙΤΕ:

Το πρώτο χιόνι του 2012 έπεσε στην Κομοτηνή αργά το απόγευμα της Κυριακής 15 Ιανουαρίου. Δεν κράτησε πολύ, έπεσε όμως αρκετό για να αλλάξει την όψη της πόλης προς το πιο …λευκό αλλά και την διάθεση μικρών και μεγάλων που δεν έχασαν την ευκαιρία και βγήκαν έξω για να το απολαύσουν αλλά και να φωτογραφηθούν μαζί με τα αγαπημένα τους πρόσωπα!

Χιόνι έχει πέσει βεβαίως σε ολόκληρη την Ροδόπη με το μεγαλύτερο πρόβλημα να υπάρχει ως συνήθως στα ορεινά του νομού, εκεί που έχουν σπεύσει από νωρίς οχήματα και προσωπικό της Πολιτικής Προστασίας για να ανοίξουν δρόμους και να ρίξουν αλάτι. Το ποια σχολεία και εάν θα κλείσουν δεν έγινε ακόμη γνωστό και θα αποφασιστεί νωρίς το πρωί της Δευτέρας από τις κατά τόπους δημοτικές υπηρεσίες.

Και αποφασίστηκε ότι ΔΕΝ θα έχουμε σχολείο!!!! ΓΙΟΠΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!! 

Θα συνεχίσω να ζω μέχρι και την τελευταία στιγμή....(1ο μέρος)

Οι γιατροί το ανακοίνωσαν πως μου είχαν μείνει μόνο 5 μήνες ζωής... Άσχημο πράγμα ο καρκίνος όμως δεν θα το βάλω κάτω. Θα πολεμήσω μέχρι και την τελευταία στιγμή και θα χαρώ αυτούς τους 5 μήνες. Γιατί μόνο όταν ο θάνατος σου χτυπήσει την πόρτα καταλαβαίνεις πως η ζωή είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μικρή...

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Γεια σας, με λένε Χριστίνα και πριν από έναν μήνα έκλεισα τα 12. Αυτά τα γενέθλια (που μάλλον ήταν και τα τελευταία μου) υπήρξαν τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ της ζωής μου. Παρόλο που τότε βγήκαν οι εξετάσεις μου και οι γιατροί μας ανακοίνωσαν πως μου απέμεναν λίγοι μήνες ζωής. Αυτή η μέρα όμως ήταν η καλύτερη γιατί τότε κατάλαβα ότι πρέπει να περνάω κάθε στιγμή όσο καλύτερα μπορώ. Οι γονείς μου ήθελαν να με κλείσουν σε νοσοκομείο στο εξωτερικό, εγώ όμως το αρνήθηκα. Ναι, θα έκανα τη θεραπεία μου όμως δεν θα κλεινόμουν για το υπόλοιπο της ζωής μου σε ένα δωμάτιο. Ήθελα να εξερευνήσω τον κόσμο, να δω όμορφα μέρη και να μάθω καινούρια πράγματα. Ευτυχώς οι γονείς μου δέχτηκαν να κάνουμε αυτό το ταξιδάκι στον κόσμο. Ήταν λυπημένοι όμως ΕΓΩ θα τους έκανα χαρούμενους. Ήταν χρέος μου. Και δε θα έκλαιγα. Δε θα ξαναέκλαιγα ποτέ των ποτών. 

Πρώτος προορισμός λοιπόν: Ένα μικρό κτήμα έξω από ένα χωριό της Αμερικής, δίπλα στο βουνό. Αχ, τέλεια ήταν. Το κτήμα ανήκει στο θείο μου, που ζει στην Αμερική. Ήταν υπέροχα. Με τους γονείς μου κάθε μέρα πηγαίναμε για εξερεύνηση και πεζοπορία στο βουνό. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι όμορφα που ήταν εκεί. Και είδαμε και διάφορα ζώα του δάσους! Ήταν από τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής μου!

Δυστυχώς όμως, κανένα καλοκαίρι δεν είναι ατελείωτο οπότε γυρίσαμε στην Ελλάδα στις 38 Αυγούστου. Αυτό που έζησα εκείνο το καλοκαίρι ήταν μεγάλη εμπειρία για μένα. Και μόνο που σκεφτόμουν πόσα ακόμα πράγματα θα ζούσα... ΤΡΕΛΕΝΟΜΟΥΝ! Αποφάσισα να σταματήσω το σχολείο, γιατί είχα μόνο 2 μήνες στη διάθεσή μου, οπότε δεν μπορούσα να σπαταλήσω ούτε λεπτό! Από την Αμερική κατευθείαν πήγαμε στη Γαλλία - στο Παρίσι. Είδαμε τον Πύργο του Άιφελ, πήγα στην Ντίσνευλαντ και σε πολλά άλλα υπέροχα μέρη. Οι γονείς μου ήταν χαρούμενοι κι εγώ επίσης ήμουν! 

Αυτό το παραμυθάκι δεν το γράφω για να συγκηνίσω κανέναν. Απλώς θέλω να σας δείξω πως ποτέ δεν πρέπει να το βάζετε κάτω σε κάποιες δυσκολίες και πως πρέπει να ζείτε τη ζωή όπως της αξίζει!

The Diary!

Επιτέλους βρίσκω ευκαιρία να μπω και λίγο στο blog μου. Τελευταία νιώθω ΣΟΥΠΕΡ! Με την φίλη μου την Έμμα, γράφουμε μία ιστορία, σε χαρτί (πρόχειρα) όμως θα την αντιγράψουμε σε όμορφο φόντο στον Η/Υ και με φλασάκι θα πάμε να μας την βγάλουν φωτοτυπία. Κάναμε εξώφυλλο ΚΑΙ οπισθόφυλλο. Θα είναι το δικό μας βιβλιαράκι! Επειδή δεν κρατιέμαι θα σας δείξω το οπισθόφυλλο για να δείτε και την περιγραφή της ιστορίας μας (να καταλάβετε πάνω κάτω το περιεχόμενό της).

Το ξανθό κορίτσι είναι η Φαίη και η Έμμα παίζει τον ρόλο της, ενώ το κορίτσι με τα καστανά μαλλιά είμαι εγώ (η Δήμητρα) και παίζω τον ρόλο της Νίκης.

Ανυπομονώ να το φτιάξουμε και να το φωτογραφίσω για να το δείτε. Μην ανησυχείτε όμως, θα το κάνουμε και παρουσίαση στο open office οπότε θα το διαβάσετε κι εσείς, φίλοι μου! Α! Έφτιαξα και βίντεο για την Νίκη και την Φαίη...

Ξέχασα να σας πω, ότι στο τεστ ιστορίας που γράψαμε πήρα 10 χωρίς κανένα λάθος!!!!

Back to school!

Σήμερα το πρωί με το ζόρι σηκώθηκα 7:00η ώρα το πρωί, μισοκοιμισμένη φυσικά (ξέρετε τώρα, με το ένα μάτι ανοιχτό και το άλλο κλειστό, σαν ζόμπι) και πήγα κατευθείαν στο μπάνιο. Ντύθηκα, πλύθηκα (μπας και ξυπνήσω λίγο) και μέχρι να φτιάξω τα μαλλιά μου είχε γίνει κιόλας 7:30. Έβαλα το μπουφάν μου, πήρα την τσάντα μου, η μαμά μου με έκανε σαν χιονανθρωπάκι (σκούφο, γάντια, κασκόλ) μην φανταστείτε όμως ότι έχει και ψοφόκρυο εδώ, απλώς η μαμά μου πάντα ανησυχεί για τα πάντα. Έτσι λοιπόν κουκουλωμένη πήγα στο φούρνο να αγοράσω το γνωστό κρουασάν σοκολάτας και κατευθείαν γα το σχολείο. Πάλι καλά που δεν περπατούσα σαν μεθυσμένη από τη νύστα. Χτύπησε κουδούνι και μπήκαμε στις τάξεις. 

Και επιτέλους μετά από 7 ολόκληρες κουραστικές ώρες πήγα σπίτι μου να φάω επιτέλους μεσημεριανό. Έλα μου όμως που αυτές οι τρεις ώρες που είχα στο σπίτι πέρασαν τόσο γρήγορα που ούτε καν κατάλαβα πως κύλισε ο χρόνος. Τώρα είμαι έτοιμη για το φροντιστήριο και ξέκλεψα και μισή ωρίτσα για να σας χαιρετήσω.

Καλή εβδομάδα να έχετε με μπόλικη τύχη!